Wandelen met m'n Lomo

Lekker op stap met m'n Lomo.

Een korte wandeling door Amsterdam om daarna een workshop LomoMatrix te doen met een groep grappige vreemden. 

Vreemd genoeg lukken de meeste van mijn zwart/wit fotos en maar bizar weinig van mijn kleuren fotos. Misschien moet ik me maar op de zwart/wit markt gaan richten!

Waarheid en liefde

Er zijn maar weinig dingen die me emotioneel maken maar mooie texten als deze doen het echt. 
De eerste twee slaan de spijker op de kop bij veel mensen en zeker bij mij. 
En als ik een hiervan aan iedereen kan aanraden is het Listen & Love.
Inspiratie!!

Lomo-Love...again

 Vind de resultaten steeds leuker worden. Buiten fotos doen het duidelijk beter dan binnen fotos!!

Heerlijk overdreven!

Een aantal dagen geleden ben ik Jezebel gaan volgen op Twitter (@Jezebel) en vandaag heeft ze een stuk op haar blog gepost waar ik heel graag aan mee wil doen.

Brei een Baarmoeder voor een Congreslid in Nood! (Knit a Uterus to Donate to a Congressman in Need).

Dit is niet haar idee maar ze geeft het veel support en als ik in Amerika zou wonen en ik zou mogen stemmen, dan zou ik hier aan meedoen.

Nadat onze geliefde Rick Santorum een aantal pracht uitspraken maakte over de zelfzuchtigheid van vrouwen die ervoor kiezen om een abortus te plegen, is er een kleine rimpel door het meertje van vrije keuze gegaan in Amerika. Vele vrouwen zijn tegen zijn achterhaalde meningen en het bovengenoemde idee, is een van de vele manieren waarop mensen laten horen dat ze het er niet mee eens zijn.

Ik vind het prachtig en al heb ik bijzonder weinig te maken met Herr Santorum en zijn opvattingen, ik zou gewoon voor de lol een paar baarmoeders breien en opsturen.

Het laatste gebreide project waar ik aan mee heb gedaan was de Big Knit van Innocent drankjes in Engeland!

Hierbij nog een aantal goede Brei charities

Afghans for Afghan

Knit-A-Square

Knit2Help (NL)

Tafel verhalen...

Twee zeer bijzonder eet ervaringen gister gehad. 

Lunch was een semi-impromtu sushi sessie bij Shabu Shabu, waar vorige week twee dames werden overvallen door een regenval van post door het postvak naast hun hoofd. 

Deze week waren er geen dames om ons te entertainen maar de man twee tafels verder genoot zo van zijn eenzame lunch - inclusief 4 vaasjes bier en een trucklading sushi, sashimi en gefrituurde hapjes - dat hij mid-maaltijd ons trakteerde op een stevige maar goed geplaatste boer.

Blijkbaar gepast in Japans gezelschap om te laten weten dat het smaakt maar volgens mij was zelfs de ober niet Japans.

's Avonds een gezellig etentje bij vrienden en daar werd ik nogmaals getuige van een teken van liefde. Dit keer tussen twee mensen en niet tussen man en sushi. 

Dit stelletje kent elkaar al lang genoeg dat de vriendin in kwestie over haar vriend kon vertellen:

"Hij is net een vogeltje. Je geeft het eten en het poept."

Echte (vogel)liefde en een geweldig begin van mijn weekend!

Schoenen, schoenen, schoenen...

Al vanaf m'n 9de loop ik op hakken. Ik ben maar een klein meisje en om nog een beetje te kunnen opvallen tussen de bomen in Nederland vond ik het belangrijk om wat langer te worden.

Gelukkig loopt mijn moeder ook altijd op hakken en vroeg geleerd is oud gedaan.

Mijn grootste angst is natuurlijk dat ik iets aan m'n knie, heup, been krijg waardoor ik de gevreesde woorden zal horen: "Even niet meer op hakken lopen."

Nood gedwongen heb ik dit jaar helaas een maand geen hakken mogen dragen en ben het gemak van de platte schoen op prijs gaan stellen. Al zal het nooit de liefde voor de hak vervangen, het was wel even genieten.

Nu dat ik weer vrolijk en gezellig op mijn hakken rond hobbel valt het me des te meer op wat voor schoenen er om mij heen worden gedragen en ik durf een conclusie te trekken.

Het gros van de vrouwen in Amsterdam kiest gemak over stijl en elegantie. En dat vind ik heel erg jammer.

UGG laarzen zijn niet elegant, Crocs moeten ritueel verbrand worden, bootschoenen moeten in de gehakt molen worden gegooid en afgetrapte laarzen mogen nooit meer het daglicht zien.

Natuurlijk heb ik ook een paar regenlaarzen maar die draag ik maar een paar keer in het jaar - als het regent, sneeuwt of naar een festival (in geval van regen of sneeuw).

Iemand die net zo kan genieten van een goede hak is de vriendin van mijn broer. Als ik een paar schoenen uit haar kast zou mogen stelen zou ik een gelukkig mens zijn. En een van gelukkige websites waar wij allebei van kunnen genieten is ASOS.co.uk

In Londen al ontdekt en gelukkig ook nu in Nederland beschikbaar voor me.

En waar wordt ik deze lente helemaal blij van? Het feit dat het komende Lente/Zomer seizoen hele mooie hakken op de markt gaan komen met een bandje om de enkel, zodat je niet je schoen meer verliest tussen de stoeptegels!

De heerlijke discussie...

Wat je op straat allemaal wel niet kan horen!

Afgezien van het meisje dat begon te huilen omdat haar vriendje met een andere vrouw aan het praten was en haar niet had voorgesteld als 'zijn vriendin', kwam ik twee vrouwen tegen die een suggestie voor de NS hadden.

Op woensdag middag moet de NS treinwagons inzetten die alleen voor schoolgaande kinderen zijn. Om de overlast voor ons volwassenen te beperken.

'Trein reizen was altijd wel leuk. Totdat je op woensdag al die k*&% kinderen tegen komt.' Oppert de ene vrouw.

'Absoluut. Laat ze maar met de fiets gaan. Of verbieden OF aparte wagons.' Stelt de andere vrouw.

Ergens verdenk ik deze twee dames ervan zelf geen schoolgaande kinderen te hebben.

De dingen van de dag

Een dag kan snel om zijn als je niet oplet. 

Zoveel gebeurd er onder onze neus dat we niet eens zien. En gelukkig maar ook. Als je opeens alles zou moeten zien, zou je waarschijnlijk gillend gek worden. 

Maar als je iedere dag in ieder geval drie of vier dingen ziet dat niet in het normale patroon hoort, dan ontkom je een beetje aan die sleur!

Dus twee nieuwe regels voor het leven:

# hou je ogen open en zet je iPod eens uit

# spot drie ongewone gebeurtenissen op een dag en schrijf ze ergens op

Ik heb dit een paar maanden geleden een week lang gedaan en toen ik terug las wat ik allemaal had gezien, kreeg het leven wat meer kleur, wat meer diepte en meer lol. Mijn leven draait om mij maar het is vreselijk leuk en leerzaam om te genieten van anderen.

 

Schatten van het opruimen

Toen mijn oma uit Amsterdam in 2003 overleed hebben we stapels met fotos en brieven gevonden van haar en van de familie. Brieven van mijn overgroot oma, mijn opa die aangifte komt doen van de geboorte van zijn kinderen etc etc. Momenteel mijn meest geliefde bezit in deze category is toch echt het paspoort van mijn overgroot opa, die geboren is in 1901. Het ding valt bijna uit elkaar maar het is zo bijzonder om te hebben. Teven zit er ook nog een boekje bij met voedsel bonnen tijdens de tweede wereld oorlog. Hoe waanzinnig om dit te hebben? 

Ik was een aantal jaren geleden op de Pasar Malam in Den Haag en struikelde over een miniscuul tentje dat boeken verkocht. De meeste boeken waren onlangs gevonden in het huis van een overleden vrouw en de familie wilde het niet hebben. Het voelde bijna een schande dat ik slechts 1 Euro betaalde voor een kopie van Les Fleur de Mal van Baudelaire. De kaft van het boekje was in een vorig leven rood en de goude letters op de voorkant waren al aan het vervagen. Maar de verrassing kwam toen ik thuis het boekje open deed.

Tussen de paginas vol met gedichten had de vorige eigenaresse kleine briefjes gestopt. Gedichtjes die ze mooi vond, boodschappen voor andere mensen, adressen van vrienden en een briefje van haar moeder. Het was een van de leukste verrassingen die ik ooit heb gehad en het boekje, inclusief alle briefjes, staat ook veilig in de kast thuis.

Dat simpel weg opruimen toch zoveel schatten kan te voorschijn toveren vind ik geniaal. Ik heb (gelukkig) de houding dat ik geen emotionele waarde hecht aan dingen als oude deosticks, tijdschriften van toen Brad en Jen nog bij elkaar waren, pantykousjes nog van m'n laatste schoolfeest a 12 jaar geleden  of parfum die al bijna zes jaar onaangeraakt in de kast staat. Dit gaat allemaal met een grote zwaai de vuilnisbak in. Maar het zijn de mooie en belangrijke dingen waar ik waarde aan hecht. Deze kleine herrineringen worden in een Memory Box gedaan, en op een dag, als iemand mijn kamer zal gaan opruimen, zullen ze daar mijn schatten vinden.