Het was 18 september 2011. Na een kille start baande ik me met honderden, nee, duizenden andere mensen een weg van de Prins Hendrikkade in Amsterdam 16.1 km verder naar Zaandam. Na 3 kilometer kwam ik de eerste afvallers tegen, een vrouw die samen met haar man was gaan rennen maar moeite kreeg met ademhalen.
Rond de 4 kilometer begon de ellende. Ook wel regen genoemd.
Juist vanwege deze grote mogelijkheid, zeker in Nederland, had ik me voorbereid en was een aantal maal in de stroomende regen gaan trainen. Maar met alle voorbereiding, een regenbroek, een petje en goede moed, de zondvloed die we over ons heen kregen, daar had ik niet op gerekend.
Ergens rond de 6.5 km, terwijl ik zwaar buiten adem een stukje wandelde, wilde ik mijn shirt tot een strop binden en een kreng, dat met een wijntje en sigaret onder een parasol zat, opknopen toen ze en me het commentaar gaf: "Met lopen wordt de oorlog niet gewonnen." Ik haalde nog maar eens diep adem en liep stug door zonder om te kijken.
God zij dank voor Eefje die mij rond 8 km oppikte en aan m'n haren meesleurde tot de 12 km. Toen moest ik toch echt lopen, sompend in m'n dure Nike schoenen.
De laatste kilometer heb ik in een rustig drafje me over de finish gebaand, zwaaiend naar het publiek op de terrasjes en naar een collega op een balkon met uitzicht. Daarna heb ik mezelf plechtig beloofd dat ik dat NOOIT meer zou doen. Ik ben gaan zitten en heb ook bijna 6 maanden niets meer gedaan.
En nu, 8 maanden later heb ik me weer in m'n ren broek gehezen en ben weer begonnen met trainen.
Deze keer gelukkig niet voor 16 km rennen... in plaats daarvan doen we slechts 6.5 km tijdens de Zuidas run. Eens kijken of ik deze binnen 45 minuten kan uitlopen! Dat is even mijn doel. Als het sneller gaat ben ik een zeer gelukkig meisje.
En wie weet? Misschien wordt het ooit nog weer een Dam to Dam 2013/14/15...
